Welkom in de nieuwe tijd … De maskers vallen af, conflicten worden scherper en duidelijker, verborgen motivaties zijn steeds moeilijker te hanteren. Veel mensen hebben het moeilijk met deze ontwikkeling.
Mensen hebben andere bedoelingen dan we dachten, de politiek zet zichzelf voor schut met doorzichtig bedrog en zelf vragen we ons vertwijfeld af of dit het leven is wat we werkelijk willen. Status, rijkdom, macht en hiërarchieën verliezen hun gewicht. Het komt er nu op aan te ontdekken wie je werkelijk bent en hoe je het leven kunt leiden waarvoor je op aarde bent gekomen.
Auteursarchief: Ed Nissink
Peristaltische communicatie: loempia’s
1
Niets communiceert zo eenvoudig en effectief als een gerecht dat met een goed gevoel is bereid. Je kunt daar erg veel mee duidelijk maken.
Het is het geheim van de kok: niemand kent de exacte herkomst, samenstelling en dosering, maar je proeft het er onmiskenbaar in. Het werkt net als met drank in gerechten: het haalt alle smaken omhoog, terwijl je niet precies hoeft te proeven of het nou sherry of port is die in een saus is verwerkt.
Loempia’s
Lekkere loempia’s zijn het summum van peristaltische communicatie en ik loof een geheim recept uit voor degene die precies weet te vertellen waar de analogie van dit verhaal in de dagelijkse communicatie is terug te vinden… oplossingen kunnen in de reacties: ik reageer alleen als de goede oplossing is gegeven.
Komt ie dan: loempia’s die wat kunnen:
Het recept
Men neme:
- 40 loempiavellen van heel dun deeg (zie plaatje)
- 2 flinke winterpenen
- zichzelf niet te serieus
- 6 tenen knoflook
- 1 ui
- 1/2 prei
- 1 spitskool
- 6 eieren
- sambal, zout, ketjap en een hart vol vriendschap, liefde, warmte of anderszins smaakmakende gevoelens
Ik gebruik altijd de loempiavellen van Spring Home: die zijn oersterk en toch heel dun. Krijg je een heel krokant korstje van. Elke toko heeft ze: Indonesisch of anderlands – ik haal ze bij de Turk.
De bereidingswijze
1. Denk aan mooie dingen en ook aan lieve mensen en dieren terwijl je de peen, kool prei en ui in reepjes snijdt. Snijd dan vriendelijk de knoflook in piepkleine stukjes en voeg dit toe aan de groenten. roerbak de groenten lekker knapperig en niet te gaar en voeg op het laatst ketjap en sambal toe. Laat de groenten goed uitlekken in een vergiet.
[info_box title="Tip" color="red" type="description" icon="info"]Knoflook is geweldig gezond en lekker, en nog gezonder en lekkerder als je het snijdt in plaats van perst. Door het in heel kleine stukjes te snijden of hakken, geeft het zijn olieën geleidelijker af aan het gerecht. Een nog groter voordeel van snijden of hakken in plaats van persen is dat het veel lichter verteerbaar is. Mensen die last hebben van oprispingen of brandend maagzuur na het eten van knoflook, hebben hier baat bij.[/info_box]
2. Klop de eieren los met wat peper, zout, sambal en ketjap en eventueel een scheut water, bak een omelet van het eimengsel en laat die afkoelen waarna je ‘m in reepjes snijdt. Meng de omeletreepjes door het groentenmengsel. Dat ziet er al vrij smakelijk uit. Maak verder op smaak met wat je maar lekker vindt.
In al mijn recepten zit overigens een snoepmarge. Juliëtte en ik hebben dat bedacht omdat we altijd al lopen te graaien voordat het klaar is, en we niet zouden willen dat er tekort is. De snoepmarge houdt in dat je gewoon wat extra van alles toevoegt; gewoon voor de lekker en het gevreet tussendoor.
3. Nu komt het knusse knutselwerk. Leg een flinke eetlepel van het mengsel op een vel deeg.
4. Vouw het deeg om het mengsel zoals op de foto’s hieronder. Maak het deeg nat zodat het vastplakt.
5. Bak de loempia’s in de koekepan, de friteuse of de oven.
Dat is alles. Of je ze nou in de oven of koekepan bakt, of frituurt: ze zijn gewoon enorm lekker, zolang je je liefde maar toevoegt. Als je van vlees of gevogelte houdt, kun je er ook reepjes kip of stukjes ham in verwerken.
Stap 1: Eetlepel vulling op een vel deeg
Stap 2: De eerste vouw (is een daalder waard)
Stap 3: De tweede vouw - op naar de derde!
Stap 4: De derde vouw - goed natmaken met water; plakt het mooi vast.
Stap 5: De vierde vouw (je verwacht het niet)
Stap 6: De vijfde vouw - je hebt nu een soort e-mailicoontje maar dan anders. Hierna verder dichtvouwen en het laatste stukje goed natmaken en vastplakken.
Met 40 stuks kun je wel een weekendje toe, toch?
Lekker krokant bakken (bijvoorbeeld 4 minuten in de frituur; of 8 minuten als ze bevroren zijn)
Deze sambal en ketjap gebruik ik meestal. Zelf sambal maken is nog lekkerder natuurlijk … binnenkort een receptje.
Vergif, vergeven, vergeefs…
Het woord ‘vergeving’ wordt veel gebruikt in communicatieve therapievormen en in diverse spirituele stromingen.
[list type="arrow2list"]
- Vergeven doe je voor jezelf
- Vergeven maakt je vrij
- Vergeven is loslaten
[/list]
Et cetera
Zo zijn er tientallen kreten te vinden die met vergeven te maken hebben. Maar hoe doe je dat: vergeven? En waarom zou je het doen? En helpt het? Waartegen? Zomaar een paar vragen bij het begrip vergeving.
Makkelijker gezegd dan gedaan
En zoals met zoveel mentale en emotionele kwesties: het is soms lastiger dan het lijkt. “Je moet anderen vergeven” mag dan snel gezegd zijn: het is een ander verhaal om het ook werkelijk te doen. Waarom is het zo moeilijk om de dingen die ons zijn aangedaan in het verleden, of die we onszelf aandoen (jezelf vergeven is ook vergeven) los te laten en ons te richten op wat er nu plaatsvindt? Wat zorgt ervoor dat we vaak blijven vasthouden aan wrok, boosheid, verlangen naar rechtvaardiging, enzovoort? Is het een wraakzuchtige duivel in ons die niet zal rusten voordat degene die we niet kunnen of willen vergeven is gestraft?
Om een antwoord te krijgen op deze en andere vragen omtrent vergeving is het handig als je alle verhalen en verzinsels omtrent het begrip even laat voor wat ze zijn en te kijken naar wat het werkelijk is. En hoe moeilijk het kan zijn om te vergeven: de definitie van vergeving is erg eenvoudig.
Vergeving is besluiten je niet meer bezig te houden
met diegene of datgene waarvoor je vergeving zoekt.
Vergeving of vergelding?
“Dus ik moet me maar gewoon omdraaien en [... dader, ouder, (ex)-partner, kind, werkgever, politicus, wie dan ook ...] lekker laten wegkomen zonder dat hij/zij ooit wordt gestraft?”
Ja.
Anders zoek je geen vergeving maar vergelding.
“En als die ander nou gewoon verder gaat met zijn/haar daden?”
Dat is altijd mogelijk natuurlijk, en als het in je macht ligt om het te voorkomen: doen. Los daarvan heeft het niets met vergeving te maken maar met preventie. Bovendien ben je bezig met wat die ander moet doen of laten, en niet met jezelf. Dat staat lijnrecht tegenover loslaten.
Goeroe’s en wandtegeltwitteraars
“Maar je moet ‘de ander’ toch vol liefde in je hart kunnen sluiten als je hem/haar vergeeft?”
Vergeet voor eventjes alles wat je door de goeroe’s en wandtegeltwitteraars wordt verteld, en gebruik je gezonde emoties: wat wil je precies? Wil je verkering met degene waarvan jij vindt dat ze/hij je verkeerd heeft behandeld? Of wil je verder met je leven, zonder voortdurend met die ander bezig te zijn? Met andere woorden: wil je een roze wolk of je leven terug?
“Kan het niet allebei?”
Wellicht. Maar als dat niet kan, kun je maar beter kiezen. En daarin zit ook een mooie sleutel naar vergeving. In plaats van hopen dat de liefde eindelijk binnenstroomt, ga je actief aan het werk met keuzes maken.
“Nou, leuk zeg. Bedankt dat je het wilt delen. Heb je een concreet stappenplan?”
Laat dat nou net het geval zijn…
Stappenplan
[list type="arrow2list"]
- Schrijf op wat je is aangedaan, door wie, onder welke omstandigheden en wat je er nog meer over kwijt wilt
- Vraag je in gemoede af hoeveel energie, tijd en emotie je daar nog aan wilt besteden
- Kies. Blijf met die ander bezig, of kies ervoor met de rest van je leven verder te gaan en geen aandacht meer aan de ander/diens daad te besteden
- Telkens wanneer je merkt dat je emoties/gedachten afdwalen naar de ander/diens daad, zeg je in gedachten “ANNULEER” of “DELETE” of desnoods “BACKSPACE” (zolang je maar voelt dat je jezelf tot de orde roept) en maak opnieuw de keuze om met de rest van je leven verder te gaan
[/list]
Een makkie dus?
Bepaald niet. Dit vergt oefening. Mijn ervaring is dat er eerst een hoop onmacht, wrok en nog wat emotionele verstoringen loskomen, pas daarna een beetje rust en nog wat langer daarna meer rust waarna het ineens duidelijk wordt en je de keuze steeds makkelijker kunt maken. Deze ervaring heb ik ook gezien bij de meeste mensen met wie ik deze techniek heb gedaan. Dus nee: niet gemakkelijk.
Maar wel concreet, zodat je houvast hebt en werkelijk iets kunt doen als je de zoveelste scheurkalenderspreuk over vergeving niet meer kunt horen of zien.
Ed in de jury: verhalenwedstrijd
Toekomstschrijvers organiseert een verhalenwedstrijd en mij is gevraagd met drie collega-schrijvers te jureren. Ik vind dat een eer: doen wat ik leuk vind, namelijk lezen, en een bijdrage mogen leveren aan het stimuleren van schrijftalent.
De wedstrijd vraagt verhalen van maximaal 1200 woorden met als thema: “2020: eindelijk gaat het goed”.
De sluitingsdatum is op 15 januari, dus ik zou zeggen: klim in de pen en schrijf een mooi verhaal. De 25 beste verhalen worden gebundeld in een (papieren) boek, en voor de winnaar is er een mooie prijs, die erg leuk aansluit bij schrijversambities!
Hier kun je meer informatie vinden: toekomstschrijvers.org
Succes!
Dank je wel!
Beste Websitebezoekers, Twitter- en Facebookvrienden, iedereen,
Bedankt voor jullie berichten, aandacht en meedenksessies van het afgelopen jaar. Aanvankelijk stond ik enigszins sceptisch tegenover privégebruik van sociale media maar het is me alleszins goed bevallen!
Naast jullie verhalen en dagelijkse uitwisselingen heb ik goede tips mogen ontvangen na een paar ‘durf te vragen’ – tweets. Mooie, ontroerende en lachwekkende plaatjes en filmpjes hebben jullie met me gedeeld en ik met jullie. Regelmatig heb ik een doekje over het beeldscherm moeten halen vanwege de uitgeproeste koffie bij weer zo’n grandioos filmpje. Ik heb wat afgelachen. Ook de scherpte en zachtheid van de pen / het toetsenbord was vaak een bron van plezier en altijd prikkelend voor de geest.
Wanneer ik vastloop met mijn werk – wat regelmatig even gebeurt – helpt het vaak om jullie berichten te bekijken, even in jullie wereld te mogen vertoeven die je aan me toont. Daarna kan ik bijna altijd weer verder. Twitter en Facebook hebben voor mij dankzij jullie een grote meerwaarde.
Dank je wel dus, daarvoor.
Ik wens je een geweldig 2012 toe en verheug me op je komende bijdragen. Tot dan!
Hartelijke groet,
Ed Nissink.
Zelf zuurdesem maken en gebruiken
De oude manier om deeg te laten rijzen is niet met gist maar met zuurdesem. Een iets andere werkwijze, en het baksel wordt er erg lekker door. Hier volgt de instructie voor het maken van zuurdesem. Eenmaal klaar, kun je het naar believen blijven aanvullen en gebruiken: eindeloos.
Benodigdheden:
- tarwemeel (biologisch werkt het best)
- water
- geduld
- glazen of plastic pot of maatbeker
De werkwijze is de eerste keer uitgebreid: als het desem eenmaal klaar is, gaat het sneller. Na zeven dagen heb je je eerste ‘starter’ zoals het zuurdesem wordt genoemd.
Dag 1:
Doe 3 eetlepels tarwemeel in een pot of maatbeker en voeg een beetje water toe tot een slap deegje ontstaat.
Zet de pot/maatbeker weg met een vochtige theedoek eroverheen, of een dop/deksel los erop gelegd. Zet het weg op kamertemperatuur; ik heb het in een hoekje van het aanrecht staan.
Dag 2:
Roer het mengsel goed door, voeg 2 eetlepels tarwemeel toe en wat water, meng het tot opnieuw een slap deeg.
Wegzetten met vochtige doek of dop/deksel.
Dag 3:
Als het goed is, begint het deegje al wat te bubbelen en friszuur te ruiken. De geur doet een beetje aan bier denken.
Doorroeren, 2 eetlepels tarwemeel, beetje water; slap deegje maken.
Wegzetten met doek / deksel.
Dag 4:
Idem als vorige dagen en het kan zijn dat je een beetje van het ‘oude’ mengsel moet weggooien, voordat je vers meel en water toevoegt, omdat het anders de pan (pot) uit rijst.
Dag 5:
Idem
Dag 6:
Idem
Dag 7:
Na elke dag meel en water toevoegen en telkens wat ouder mengsel weg te gooien heb je nu een mooi, bruisend mengsel dat lekker fris zuur ruikt. Je desem is klaar.
Brood bakken:
- 125 gram zuurdesem
- 500 gram meel of bloem
- 2 theelepels zout
- 4 eetlepels olijfolie
- ca. 300 ml koud water
- Verdun zuurdesem met ongeveer de helft van het koude water en voeg het zout toe
- maak een kuiltje in het midden van de bloem, giet het zuurdesemmengsel erin met de olijfolie en roer goed door
- voeg al roerend water toe, tot je een stevig, niet meer plakkend deeg hebt
- Haal het deeg uit de kom en kneed het gedurende 15 minuten stevig op de aanrecht
- Doe het deeg als een bal terug in de kom (die je hebt ingevet met olie) en laat 2 uur rijzen bij kamertemperatuur
- smeer een broodblik in met olie, sla het gerezen deeg plat, rol het op en druk het tot in de hoeken van het bakblik
- laat 3 uur rijzen (soms korter, soms langer; goed kijken hoe hoog het rijst)
- bak het brood in ca. 45 minuten in het midden van een voorverwarmde oven op 190 graden af
Het brood is gaar als je op de onderkant klopt en een hol geluid hoort. Laat het brood afkoelen op een rek en wikkel het in een theedoek of doe het in een zak.
Het brood is compacter, vullender en steviger dan brood dat met gist is bereid. Daarnaast is het gezonder, goedkoper en smakelijker. Met zuurdesem bakken we hier ook pitabroodjes, oliebollen en pizza’s. Het is even wennen, maar dan heb je geen gist meer nodig.
En de rest van de zuurdesem?
Wat je overhebt, vul je dagelijks weer aan op dezelfde manier als tevoren en dan heb je na 3 dagen weer bruikbaar desem. Als je een tijdje niet wilt aanvullen, kun je zuurdesem een week in de koelkast bewaren zonder aanvullen, en daarna weer verdergaan met aanvullen.
Succes!
Enquête lichaamstaal
We zijn bezig met nieuwe trainingen en workshops. Wil je onderstaande vraag beantwoorden?
Meerdere antwoorden aanvinken is mogelijk.
Op deze manier kunnen we de workshop Lichaamstaal zo goed mogelijk afstemmen op onze cursisten.
Uiteraard is dit vrijblijvend!
Mocht je een suggestie hebben die niet in het rijtje staat, kun je deze mailen naar info@adviesdigitaal.nl
Dan verwerken we deze antwoorden in de resultaten.
Dank je wel voor het meedenken!
Loading ...
Lichaamstaal: de ademhaling
Communiceren doe je op enorm veel verschillende manieren: met wat je zegt, doet en laat, met je lichaamstaal, je bewegingen, je gedrag … Een van de minder belichte kanten van communiceren, maar zeker een belangrijke, is de ademhaling. Je communiceert door middel van je ademhaling met jezelf, je lichaam en ook met je omgeving.
Aan je ademhaling is een en ander af te lezen. Net als met veel vormen van waarnemen en duiden is het ook hierbij weer zaak dat je uitkijkt niet in de ‘lijstjes’ te vervallen: een opsomming van punten waaraan je zou kunnen zien wat iets betekent. Dat is leuk voor op een verjaardagsfeestje; als tante Jo vertelt dat iemand liegt als hij naar rechtsboven kijkt, of dat iemand afgesloten is als hij zijn armen over elkaar heeft. Maar met gedegen interpretatie heeft het niets van doen.
Dat betekent overigens niet dat alle interpretaties moeilijk moeten zijn, maar dat je jezelf een dienst bewijst als je durft te twijfelen aan wat je waarneemt, altijd de context in acht neemt en de combinatie met andere waarnemingen in je interpretatie meeneemt.
Context is belangrijk
Als je dat in je achterhoofd houdt, en ook op die basis de hieronder gegeven aanwijzingen gebruikt, kun je een hoop waarnemen aan de ademhaling. Het leuke van ademhaling is dat we het allemaal voortdurend doen zolang we in leven (willen) zijn. Het is dus altijd te bestuderen als er iemand in de buurt is die ademt.
Een aantal punten dat je kunt ‘aflezen’ aan de ademhaling is:
- tempo
- diepte
- locatie
- interval
- ritme
- gewicht/souplesse
- verandering
Er zijn meer dingen die je kunt bestuderen, maar met bovenstaande punten heb je al een aardige set waarnemingsaspecten. Het belangrijkste punt is het laatste: verandering. Een snelle ademhaling bijvoorbeeld, betekent nagenoeg niets wanneer het gebeurt bij iemand die voortdurend snel ademhaalt. Zo geldt voor alle punten dat ze op zichzelf niet zoveel betekenen. Het zijn de veranderingen in snelheid, plaats, regelmaat en duur die iets kunnen vertellen over stemming en eventueel volgende acties. In dat licht bezien kan een ademhaling die versnelt duiden op een verandering van waarneming en stemming. Lekker vaag natuurlijk, dus een paar generalisaties zijn wellicht prettig.
Hoog en snel
Een ademhaling die hoog in de borst zetelt en die ook nog eens snel en kort is, zie je vaak bij mensen die van zichzelf beweeglijk, drukker en vaak visueel ingesteld zijn. Het kan enigszins nerveus overkomen, zo’n hoge, snelle ademhaling. Wanneer de adem normaal gesproken rustiger en lager is, en dan ineens omhoog gaat – wat je kunt zien aan de bewegingen van de borstkas – en versnelt, is er meestal sprake van geschrokken zijn of anderszins opwinding. De opmerking “Haal een paar keer diep adem,” is naast “neem een glaasje water” een van de meest gehoorde adviezen wanneer iemand overstuur is. De snelle ademhaling zorgt voor een snelle verplaatsing van zuurstof en de zogeheten vlucht- of vechthormonen (o.a. adrenaline).
Midden en gematigd
De ademhaling die voornamelijk rond het middenrif plaatsvindt en niet te snel of te langzaam gaat geeft ook vaak een balans aan; een letterlijk middelpunt. Vooral wanneer deze vanuit een eerdere hoge/snelle of lage/trage ademhaling komt: dan kan het duiden op het (her)vinden van innerlijke balans. Rustig genoeg, maar ook actief genoeg om in actie te komen; indien nodig. Mensen die veel met praten en luisteren hebben, maken vaak gebruik van deze ademhaling.
Laag en traag
De ademhaling diep onderin de buik die rustig of zelfs traag is wordt vaak in verband gebracht met diepe ontspanning en meestal klopt dat ook. Mensen die deze ademhaling hebben, vooral als deze vanuit een eerdere, snellere en hogere ademhaling komt, zijn meestal wel ontspannen. Andersom werkt overigens ook: haal een aantal keren heel langzaam en diep vanuit de buik adem en je zult merken dat je als vanzelf meer ontspannen wordt.
Wat kun je ermee?
Ogenschijnlijk is het niet zo spectaculair om de ademhaling van mensen waar te nemen. Toch is dit een enorm goed hulpmiddel in gesprekken. Goede verkopers zijn op de hoogte en maken gebruik van deze kennis. Goed waarnemen kun je leren en het kan het verschil maken tussen harmonie of verstoring wanneer je de verschillende manieren van ademhalen en vooral de veranderingen daarin enigszins kunt duiden. Op die manier weet je wanneer je gesprekspartner opwinding (schrik, hebzucht, boosheid, enthousiasme) voelt, en wanneer juist niet. Met een goede timing kun je het gesprek vrij goed sturen, simpel door de ademhaling van je gesprekspartner waar te nemen.
Ook bij het spiegelen van je gesprekspartner kan het rapport snel en eenvoudig worden versterkt door ook de adem (enigszins) te spiegelen.
En uiteraard is het een handig hulpmiddel om te controleren hoe het met je gaat. Meestal weet je dat natuurlijk wel, maar het kan erg verrassend werken wanneer je dacht dat je redelijk ontspannen was en dan ontdekt dat je snel, oppervlakkig en hoog ademt. Je hiervan bewust zijn geeft je tevens de keuze om je ademhaling te reguleren. Zoals gezegd: een paar keer diep ademhalen kan al enorm veel rust brengen, terwijl expres snel en hoger ademen wat meer activiteit kan geven.
Loslaten
Een onderbelicht aspect van ademen is zuchten. Eenvoudig een of meer keren diep zuchten kan een scala aan spanningen laten afvloeien. Als je er een gewoonte van maakt een aantal keren per dag diep en vol overgave te zuchten, zul je merken dat je lijf meer ontspant, soepeler beweegt en adequater reageert. Daarnaast is het gewoon hartstikke lekker om af en toe eens hartgrondig te zuchten, al zal niet iedereen het waarderen wanneer je het doet als iemand anders aan het woord is op dat moment.
Zo schrijf je een blogtekst
Er zijn veel lijstjes te vinden met tips voor kort en bondig schrijven, dus ik dacht: ik doe er nog eentje bij. Onderstaande tips wijken af van de gebruikelijke lijstjes, dat wel. Als je een artikel, brochure, webtekst of andere wervende tekst schrijft, is het handig wanneer je die tekst zo kort en bondig mogelijk houdt, en er desondanks (maar vaak juist dankzij) een prettige tekst van maakt. De volgende punten kunnen hierbij helpen.
Stel jezelf de vraag: wat wil je overbrengen?
Het is een open deur en een heel belangrijke. Wat wil je precies dat de lezer meer weet na het lezen van jouw tekst? Welk gevoel, welke boodschap, welk signaal, welke ideeën wil je overbrengen? Vraag jezelf dit af en schrijf het antwoord op. Gebruik dit antwoord straks in je tekst.
Stel jezelf de vraag: welke vervolgactie, conversie wil je bereiken?
Wat wil je dat de lezer doet na het lezen van je tekst? Wil je dat de lezer voldaan achterover leunt en verzucht: “Poeh poeh, dat was me daar het stukje tekst wel zeg!”? Of wil je dat de lezer actie onderneemt? En wat voor actie wil je van de lezer? Moet er iets worden besteld, ingevuld, doorgespeeld, aangevraagd? Schrijf het antwoord op deze vragen op en verwerk het in je tekst. Als je wilt dat de lezer iets bestelt, zul je dit moeten aangeven of vragen. Op je website kan dat bijvoorbeeld met een button, met de tekst: “Klik hier om te bestellen”.
Maak een schets met kop – midden – staart
Met de vragen van hierboven heb je al een vrij nauwkeurig idee van wat je in je tekst moet verwerken. Zorg voor een logische indeling en korte zinnen, schrijf actief en niet in de lijdende vorm. Dus niet: “Deze actie is tot stand gekomen vanwege het idee dat het wellicht aardig voor onze klanten zou zijn iets extra’s te doen en daar een aanbieding mee te genereren”. Naast dat dit een draak van een zinsconstructie is, leidt de tekst af, is vermoeiend en tegengesteld aan de bedoeling: actie! De actieve vorm kan als volgt luiden:
“Speciaal voor onze klanten: [tekst aanbieding]“.
Klaar.
- Geef in de kop (het begin) aan wat je duidelijk gaat maken
- In het midden maak je het duidelijk
- in de staart vraag je om actie
Rubriceer
Zorg voor korte alinea’s, telkens genoeg witruimte tussen de regels en alinea’s en zet boven elke nieuwe alinea een vetgedrukte kop. Op die manier maak je de tekst niet alleen leesbaarder voor de lezer, maar ook voor de koppensneller: die leest geen hele tekst, maar ‘scant’ de koppen en besluit eventueel om een stukje tekst te lezen wanneer de kop aantrekkelijk lijkt.
Een extra mogelijkheid om te rubriceren en je tekst nog duidelijker te maken (en vaak ook nog bondiger) is opsommingen gebruiken. Dat heeft de volgende voordelen:
- je zult (noodgedwongen) bondiger schrijven
- de informatie staat overzichtelijker gepresenteerd
- de lezer heeft minder tijd nodig en kan ontspannener lezen
Schrap
Wanneer je de tekst hebt geschreven, ga dan kritisch na wat er nog uit kan. “Kill your darlings: kill them all” luidt een gezegde in de schrijverswereld. Elke zin is belangrijk en vaak vinden we dat juist die zin echt niet kan ontbreken. Totdat er een eindredacteur door je tekst gaat ploegen en walsen … na de eerste moordneigingen zul je zien dat je tekst aan duidelijkheid heeft gewonnen en scherper, bondiger, prettiger leesbaar is.
In het geval van je eigen teksten voor blog, website, enzovoort, zul je zelf eindredacteur moeten zijn. Geen eenvoudige opgave, maar zeer lonend.
Kijk voor inspiratie eens rond op het internet, bij blogs, websites; welke teksten pakken je en welke totaal niet? Onderzoek waar ‘m dat in zit en vaak zul je uitkomen bij de goed ingedeelde, duidelijke en bondige teksten die het meest aantrekkelijk zijn.
Succes!
Ed Nissink over bewust zijn (interview)
Geïnterviewd door Martin Weeda- IWBW (2010)
Martin:
Wat betekent bewust zijn voor jou persoonlijk?
Ed: Bewust zijn betekent voor mij het ontbreken van het door mensen bedachte begrip ‘toeval’. Niets is vanzelfsprekend, alles heeft een betekenis en is verbonden met al het andere. Niets bestaat op zichzelf: elke gebeurtenis, iedere gedachte heeft een verbinding met het andere. Het leren zien van die verbinding en ontdekken op welke manier dingen met elkaar verbonden zijn, is voor mij bewustzijn of bewust zijn.
Met het woord ‘toeval’ maken we ons er te gemakkelijk vanaf, vind ik. Wanneer ik iets aan toeval toeschrijf, hoef ik het verder niet te onderzoeken en kan ik mijn schouders ophalen. Wanneer een situatie, opmerking, relatie, gedachte of wat dan ook niet toevallig is maar een betekenis heeft, word het een stuk lastiger maar ook zeker interessanter.
Het is hard werken, maar na een tijd zwoegen komen er steeds vaker momenten van inzicht en begrip. Dan weet je plotseling dat de wereld om je heen niets anders is dan een afspiegeling van je eigen ideeën, gedachten, overtuigingen, dromen, doelen. En dan bedoel ik niet ‘de wereld’ zoals die van iedereen kan zijn, maar de wereld zoals jij die waarneemt.
De filters in je waarneming bepalen wat je waarneemt: verander de filters en je neemt andere dingen waar. De populaire kreet: “Je schept je eigen werkelijkheid” krijgt daarmee een diepere betekenis dan het blind roepen van affirmaties. De vraag: “Waarom overkomt juist mij dit?” verandert dan van hulpeloze klacht in een oprechte wens om te onderzoeken waarom je bent, wat je bent en hoe je bent. Dat brengt aardig wat verantwoordelijkheid met zich mee, want wat je bewust bent, kun je niet meer onder het vloerkleed vegen met etiketten als ‘toeval’.
Martin:
Kun je iets vertellen over jouw persoonlijke ontwikkeling met betrekking tot bewust worden? En dan bedoel ik ‘het waarom’ achter bepaalde zaken die speelden in je leven?
Ed:
Ik snapte nooit een bal van het leven; nog steeds niet overigens.
Dat heeft me aan het zoeken gebracht. Ik wil weten hoe het werkt, wat er gaande is en wat in vredesnaam de bedoeling kan zijn van bijvoorbeeld zo’n tachtig jaar rond te banjeren op de wereld en dan weer te vertrekken: waarom? Die vragen hebben mij aan het werk gezet, en die zoektocht houdt nooit op.
Op het moment dat ik denk dat ik het weet, gebeurt er altijd weer iets wat mijn onwetendheid genadeloos blootlegt, en wat me motiveert om verder te zoeken. Hoogst vermoeiend en hoogst vermakelijk.
Zo dacht ik ooit dat ik vechtsport beoefende om me te kunnen verdedigen en om mijn lichaam te trainen. Pas later ontdekte ik dat het vooral mijn geest was die werd getraind, zeker toen ik naast karate ook aikido ging doen.
Het heeft een aantal jaren geduurd voordat ik het verband zag tussen de hang naar harmonie, het dansen in cirkels in aikido en de gebeurtenissen in mijn leven. Als je in deze analogie je leven, je omstandigheden en de mensen die je om je heen hebt als danspartner beschouwt, kun je vrij eenvoudig waarnemen wie de dans leidt: ben jij het zelf? Of zijn het de omstandigheden, de mensen om je heen?
En die cirkels in aikido: als die de oneindige bewegingen van het leven laten zien, hoe ga je dan om met je persoonlijke cirkels? Waarom mislukt een project, relatie, karwei, onderzoek, studie telkens op dezelfde aspecten? Waarom stokt de dans elke keer opnieuw bij hetzelfde pasje? Hoe komt het dat je altijd net bij die ene maat op je tenen wordt getrapt door je danspartners, of jij je danspartners op hun tenen trapt?
Als je lang genoeg deze vragen stelt (aan jezelf; niet aan anderen!) kom je vanzelf tot de ontdekking dat jij het bent die danst of stilstaat, die leidt of volgt, die danst op het liedje van anderen of zelf de muziek uitzoekt. Of die – hopelijk – zelf de muziek schrijft en uitvoert. Veel mensen – ik ook – maken een bewerking van bestaande muziekstukken, om de analogie nog even aan te houden. Maar wanneer je ontdekt dat het mogelijk is om zelf muziek te schrijven en uit te voeren, gaat er ineens een nieuwe wereld voor je open. Die je dan natuurlijk ook weer wilt onderzoeken.
Er is moed voor nodig om je angst voor afwijzing, je angst om er buiten te vallen, er niet bij te horen, je angst om ‘anders’ te zijn te overwinnen. En die moed kun je krijgen door te blijven onderzoeken.
Soms is het ook gewoon de moed der wanhoop.
Maar dan zijn er dagen dat je een nieuw levenslied componeert en voorzichtig begint met het aanslaan van de eerste noten. Als je dat oefent, heb je op den duur een paar mooie liederen die helemaal bij jou passen en die je uit volle borst kunt en durft zingen. Dat maakt het allemaal de moeite waard.
Martin:
Waar denk jij dat mensen momenteel niet bewust van zijn, over het algemeen, in de wereld ?
Ed:
Dat het echt allemaal in jezelf zit.
Bijna iedereen roept: “Het leven reikt je de kaarten aan, maar jij bepaalt hoe je ze uitspeelt” en “De wereld is een spiegel” en “Het is belangrijk om in het hier en nu te leven”, en ga zo maar door. Allemaal zeer ware uitspraken, maar slechts weinigen brengen het in praktijk.
Ik heb er nog een kreet aan toe te voegen: “Er zit een verschil in wat je zegt en wat je doet.”
Wanneer je jezelf de vraag stelt: “Wat verandert er werkelijk?” kom je vaak op teleurstellingen uit. Dan blijkt dat alle kennis en inzichten weliswaar veel kennis en inzicht geven, maar dat je leven er geen steek door verandert: je loopt onvermoeibaar tegen dezelfde levenslessen aan, net zolang tot je ze echt hebt begrepen: pas dan kan er iets veranderen. Zoals ik al zei: hoogst vermoeiend en hoogst vermakelijk.
Veel wordt afgeschoven op anderen en op omstandigheden. De politiek, het klimaat … alles buiten onszelf. En zolang dat de neiging is, zul je je machteloos blijven voelen – letterlijk zonder macht. Maar als je je bij alles afvraagt: “Wat kan ik nu WEL veranderen in mezelf? Wat is mijn aandeel hierin? Tot waar reikt mijn eigenmacht?” en niet rust voordat je het antwoord in praktijk brengt, gaat je leven wel degelijk veranderen en besef je dat je het altijd al zelf deed, maar nu bewust.
Martin:
Wat zijn volgens jou problemen die bij de mensheid spelen nu ?
Ed:
Men twijfelt te weinig…
En dat is ook wel begrijpelijk, want alles is uitgekauwd voor ons: je moet dit en dat eten want dan blijf je gezond. Je mag niet roken want anders krijg je de voorgeschreven ziekten. Je hebt anderen nodig in je leven, want alleen kun je het niet. De linkse politiek is van fatsoensrakkers en betuttelaars en de rechtse politiek trekt fascisten aan. Je moet dit en je moet dat, Je hoort zus te doen en zo te laten. Die betutteling wordt nog teveel toegelaten door het individu, mijns inziens.
Want wanneer je je verdiept in wat er allemaal als vaststaande waarheden wordt verkocht, ontdek je werelden achter de bekende wereld. Dan blijkt ineens dat melk toch niet zo gezond is als beweerd wordt, dat de griepprik vol rommel zit, niets te maken heeft met je gezondheid maar alles met de portemonnee van de farmaceuten en hun knechten, dat linkse politici net zo hard liegen en bedriegen als rechtse en dat politiek vrijwel niets met het welzijn van land en volk van doen heeft maar alles met het ego van de politici, dat roken weliswaar ongezond kan zijn maar dat de onderzoeken selectief worden gedaan en gepubliceerd, dat het klimaat al miljoenen jaren aan het veranderen is – ook zonder de ‘hulp’ van mensen, et cetera.
Op het moment dat je durft te twijfelen aan alles wat eerst zo zeker leek, heb je een kans om werkelijk bewust te worden. Dan zie je alles – regeringen, oorlogen, sommige wetenschappen en vaststaande feiten – als wat ze werkelijk zijn: ideeën. Meer niet. En dan kun je onderzoeken of je eigen ideeën overeenstemmen met de bedenksels van kerk en staat, van wetenschap en religie. En uiteindelijk ontdek je dat er maar weinig overblijft van al die zekerheden.
Ik twijfel aan alles, en ik denk dat het niet durven twijfelen een groot probleem is voor de mensheid.
Martin:
Wat zou je mensen kunnen adviseren vanuit jouw visie voor een betere bewustzijnswording?
Ed:
Stel twee vragen bij alles wat je ‘overkomt’, wat je ziet en hoort, bij wat beweerd wordt:
1. “Is dat werkelijk zo?” en 2. “Geldt dat ook voor mij?”
Blijf dat volhouden en je komt tot ontluisterende maar uiteindelijk bemoedigende antwoorden.
Een prachtig spel. Ook een gevaarlijk spel, want veel mensen pikken het niet als jij zomaar besluit om niet meer met de kudde mee te draven maar zelf na te denken en je eigen beslissingen te nemen. Als je bewust bent, wordt het stiller om je heen.
Durf te twijfelen aan alles, stel jezelf vragen en wees autonoom. Dat is mijn advies.
Martin:
Wat hoop je te bereiken met je boeken?
Ed:
Ik mag in mijn boeken graag die vaststaande waarheden kietelen, optillen om te kijken wat eronder zit.
Ik hoop mensen te prikkelen tot zelf nadenken, en uiteindelijk tot het leren lachen om zichzelf. Het grootste probleem van veel mensen is dat ze zichzelf zo serieus nemen. En daar is best iets aan te doen.
Dat hoop ik te bereiken met mijn boeken.
Dit interview is tevens gepubliceerd op de site van IWBW